Αναλαμβάνουμε έναν πολύ ενεργό ρόλο και το παιδί παθητικό. Εμείς τροφοδοτούμε τις οπτικές, ακουστικές και απτικές αισθητήριες οδούς στον εγκέφαλο του παιδιού ακόμα και παρά την θέλησή του. Εμείς όμως δεν μπορούμε να περπατήσουμε ή να μιλήσουμε για το παιδί, αλλά το ίδιο το παιδί.

Φτιάχνουμε λοιπόν μόνοι μας κάρτες. Πάνω στις κάρτες γράφουμε με μεγάλα γράμματα τις λέξεις και μετά τις δείχνουμε στο παιδί. Θα σας πω αναλυτικά αυτό το τόσο σημαντικό πρόγραμμα, αλλά πρώτα πρέπει να πούμε ότι το κυριότερο είναι να αγαπήσουν τα παιδιά το διάβασμα. Θα κάνουμε τις κάρτες μόνο και αν το παιδί και η μαμά είναι ευδιάθετοι και χαρούμενοι, αλλιώς ας το αφήσουμε για αργότερα.

Μετά από κάθε συνεδρία που θα κρατάει μόλις ένα λεπτό, θα αγκαλιάζουμε το παιδί με αγάπη και θα του δίνουμε ένα ζεστό φιλί. Αυτή είναι η επιβράβευση για τον κόπο του και την υπακοή του σε μας. Δεν πρέπει να αμφιβάλουμε για τη νοημοσύνη του παιδιού και να του κάνουμε τεστ. Μόνο μια φορά στο τέλος της εβδομάδος θα κάνουμε το τεστ.

Ήταν πολύ διασκεδαστικό για μένα προσωπικά, αλλά και για όλη την οικογένεια, να διαβάζει ο Ιωακείμ που ήταν τότε μόνο πέντε χρόνων. Και να σας πω πως γινόταν η κάθε συνεδρία. Ποτέ δεν τον πίεζα. Δεν έκανα ποτέ τεστ εκτός όταν ο ίδιος ήθελε να τα διαβάσει μόνος του. Ήμασταν πάντα ήρεμοι και χαρούμενοι όταν διαβάζαμε. Και σταματούσα πριν το παιδί βαρεθεί. Μαθαίναμε πάντα λέξεις με κάποιο ενδιαφέρον και στην αρχή γνωστές λέξεις.