Ήταν μόλις τεσσάρων χρονών στη φάση αυτή. Αμέσως άρχιζε να σέρνεται στο πάτωμα μόνος του, ώσπου μέρα με την ημέρα έκανε σέρνοντας τα 1000 μέτρα, μέσα στο σπίτι σε καλά γυαλισμένο πάτωμα. Ήμασταν πάντα ζωηροί και δείχναμε μεγάλο ενθουσιασμό, για να είναι και το παιδί χαρούμενο και ευδιάθετο. Όλη η διαδικασία του προγράμματος αυτού στηρίζεται στο κέφι, στα χαρούμενα πρόσωπα και στον ενθουσιασμό.

Έτσι και το παιδί κάνει γρήγορα τις ασκήσεις του και εμείς είμαστε καλοδιάθετοι και ευχαριστημένοι. Αυτό γίνεται κατά κάποιο τρόπο μια μόνιμη κατάσταση και έτσι περνούμε όλοι καλά και δεν γκρινιάζουμε. Αν δεν μπορούμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και στενοχωρούμαστε που έχουμε ένα παιδί με σύνδρομο down ή κάτι άλλο, τότε είναι προτιμότερο να μην κάνουμε το πρόγραμμα αυτό, γιατί θα κουραστούμε εύκολα.

Στην επόμενη φάση τα παιδιά περπατούν, κανείς δεν περπάτησε μόλις γεννήθηκε. Αν η διαδικασία του περπατήματος για ένα φυσιολογικό παιδί κρατάει ένα περίπου χρόνο, στα δικά μας παιδιά μπορεί λίγο να αργήσει για διαφόρους λόγους.

Αν όμως εξασκήσουμε το παιδί με επιμονή και υπομονή στα δύο αυτά στάδια θα δούμε πως θα έχουμε πολύ σύντομα καλά αποτελέσματα. Όλα αυτά είναι ένα προσχεδιασμένο μονοπάτι, στο οποίο κάθε βήμα είναι απαραίτητο για το επόμενο. Χωρίς φόβο λοιπόν βάζουμε τα παιδιά στο πάτωμα, για να τους δώσουμε την δυνατότητα να κινηθούν μόνα τους.