Ξεκίνησα δειλά δειλά 7 χρονών στην πρώτη δημοτικού με λίγες ώρες στο σχολείο της γειτονιάς. Ήταν δύσκολα μέχρι να προσαρμοστώ, αλλά με τον καιρό και την βοήθεια της δασκάλας μου και των συμμαθητών μου εντάχτηκα στην τάξη. Υπήρχε και μία τάξη ένταξης όπου μία δασκάλα μου έκανε ιδιαίτερα δύο ώρες την ημέρα. Οι βάσεις άρχισαν να μπαίνουν μα η πιο πολύ δουλειά γινόταν στο σπίτι, έτσι στις μεγαλύτερες τάξεις του δημοτικού ξεθάρρεψα και άρχισα να λέω το μάθημα από έξω με ερωτήσεις στη δασκάλα. Με τον καιρό οι ώρες στο σχολείο μου έγιναν κανονικές και όλο και περισσότερους φίλους απέκτησα.

Το γεγονός αυτό με έκανε να θέλω να συνεχίσω και να πάω γυμνάσιο. Η μεγάλη προσπάθεια των γονιών μου κατάφερε να πείσει τους αρμόδιους ότι αξίζω και μπορώ να τα καταφέρω για να μου δώσουν την έγκριση για το γυμνάσιο. Εκεί αρχίζουν να ξεδιπλώνονται οι ικανότητές μου.

Πιο ώριμος μπήκα στο κλήμα κατευθείαν, νέο σχολείο, πολλοί καθηγητές, νέοι συμμαθητές. Γεγονός που με έκανε να θέλω να αποδείξω ότι μπορώ έχοντας θέληση και δύναμη. Πάντα δίπλα μου η μαμά μου και οι καθηγητές μου που με αγάπησαν όλοι, όπως και οι συμμαθητές μου που με αποδέχτηκαν σαν φυσιολογικό παιδί. Τις εξετάσεις δεν τις φοβάμαι γιατί είμαι πάντα καλά προετοιμασμένος και το ξέρω το μάθημα από έξω. Θέλει προσπάθεια και υπομονή, αλλά το αποτέλεσμα είναι αυτό που κάνει τη διαφορά κι εγώ την κάνω κάθε μέρα με το δικό μου τρόπο.

Τα καλύτερα συνεχίζονται τώρα στο Λύκειο, πολύ δύσκολα αλλά συνεχίζουμε..